A Letter From Jack to Rose

You are my heart’s sacrifice.

I knew it all along. I knew it from the first time I laid my eyes on you. I knew it from the first time I got the chance to talk to you after the incident that night. And thinking about it, I realized that we met in the most extraordinary yet,unexpected way. And I thanks heavens for giving me the chance to have met a wonderful woman like you. You are this free spirited girl, you have the heart for people, you are kind, and gentle, sincere, funny and you can be little bit fierce at times. The list of what you are to me might go on, but one thing is for sure, I fell in love with you. Deeply. Surely. All at once.

But then again, you are one of those things that I can’t have. You are like a famous painting being displayed at an art museum, leaving a lot of people in awe. While, I am just a drawing, made out of charcoal and paper that can be sold 1 cent per piece. That’s all I am, and you knew that. People in your clan reminds you every damn day that you and I can’t be together– we’re different. At first, I thought, maybe they are right– you are way out of my league and I should just give up the illusion that you have felt the same way towards me. And all of this was big fat mistake. I thought about forgetting you. But, you came back and you rescued me. You came back for me. And from that moment I knew that I would do everything it takes for me to save you. From anything– from the darkness, the pain, the cold waters of the Atlantic. I am more than willing to bear the danger of this world for you.

I just want to make you feel the happiest girl in the world. To have you free from all the weights of the world on your shoulder. I want you travel, to experience a lot of things, to see all the things that this world can offer. You deserve that. Live your life the way you want it to be lived. And I’ll wait till we can be together again. Maybe not in this world but somewhere that our love could be eternal. Until then, live well.

Paboritong Awitin

Alam mo ba iyong pakiramdam? Iyong pakiramdam na nakikinig ka sa isang pamilyar na awitin ngunit hindi mo matandaan ang pamagat? Pilit mong hinahanap sa likod ng iyong isipan ang mga katagang kukumpleto sa koro kahit na medyo magulo.
Pilit mong sinusundan ‘yung tono, tinatandaan kung saan mo unang narinig ito.
Hindi kaya sa radyo?
Sa stereo ng dyipni habang papauwi galing sa trabaho?

Hindi mo matandaan,
Kung kailan,
Kung saan,
Ngunit alam mo, na minsan, naging paborito mo ito.
Ito ang iyong tugtugin simula pa lang ng araw,
Kasama sa pagkakape,
Hanggang sa mataong kalsada ng EDSA.
Nagbibigay ginhawa sa masasamang araw tulad na lamang noong nasira mo iyong printer sa opisina.
Kasama sa tuwa, sa saya, sa luha.
Sa malamig na gabi ng apat na sulok mong kwarto.

Oo, minsan mo itong naging paborito.
Hanggang sa nalaos, pinagsawaan, at pinalitan mo.

Hindi na sya,
Hindi na ako,
Oo, ako yung awiting minsan mong naging paborito.
Pero wag kang mag-aalala, hindi naman ako nagagalit sayo.
Alam ko naman kung gaano nakakasawang makinig sa paulit-ulit kong tono, ritmo, at liriko. Ang panget pa ng boses ko.
Kaya ayos lang. Naiintindihan ko naman.

Kaya bilang pagtatapos may hihingin lang sana akong pabor,
Pwede bang sa susunod na marinig mo ang tinig ko, takpan mo na lang ang tenga mo?
Wag ka nang makinig sa kahit anong sabihin ko.
Hayaan mo na lang akong mapaos hanggang sa tuluyan nang mawala ang boses kong ito.
Pangako, kapag ako’y napaos, titigil na ako.
Hindi na ako aawit muli para sayo.
At habang hindi pa nangyayari iyon, pakiusap,
Kalimutan mong minsan ako’y naging paboritong awitin mo.

Mapaglarong Mundo

Masyadong mapaglaro ang ikot ng mundo,
Mula pagkabata, ipinagkait na nito sa akin lahat ng luho.
Pero ayos lang, dahil wala naman akong hiniling na makuha, maliban na lang noong dumating ka.
Gabi-gabi kong inaantay ang pagbulusok ng mga bulalakaw sa langit,
Umaasang sana, dinggin ng kalawakan ang nag-iisa kong nais.
Ngunit hindi.
Pati ikaw, na kaisa-isang bagay na aking hiniling ay ipinagdamot nito sa akin.

Habang mabilis akong humahakbang kasalungat ng pag-ikot nito;
Ay sya rin namang pagtutulak nya sa’yo palayo sa piling ko.
Para bang lagi nitong sinasabi na, “Hanggang dito ka lang sa epicenter ko.
Di mo na sya pwedeng sundan sa kabilang parte ng mundo”.

May mga pagkakataon naman na hinahayaan nitong makalapit sa’yo ng mga isang metro,
Ngunit, titisurin ako nito,
Masusugatan ang mga tuhod sa mga bato,
Tsaka sasabihing, “Tumayo ka na dyan, nakalayo na naman sya oh.”

Nakakapagod na minsan,
Tumatagaktak na ang pawis,
Gabi-gabing na ang pagtanggis,
Pudpod na ang swelas ng tsinelas,

Pero ang layo mo pa din.

Pwede bang magpahinga ka naman?
Tumigil sa paglalakad kahit minsan?
Pwede bang huwag kang makinig sa sinasabi ng iba?
Alam kong tarantado ang mundo,
Medyo nakakapagod na ring makipaglaro dito,
Medyo nakahahapo.

Ngunit susubukan ko pa rin,
Sana ikaw rin.
Patunayan natin sa mundo na wala itong kinalaman sa “tayo”.

Sa’yo Na

Sabi nila, kalimutan na kita para daw matigil na ako sa halos araw-araw kong pangungulila; sa gabi gabi kong pagluha
Sabi ng kalawakan, bitiwan na kita sapagkat ang gayak ng mga bituin ay hindi tugma para sa ating dalawa.
Sabi ng tadhana, palayain na kita dahil ikaw ay para sa kanya at ako ay para sa iba.

Ngunit wala akong pakialam sa kung sino pa mang Hudas ang magsasabi na hindi tayo para sa isa’t-isa.
Wala na rin akong pakialam sa mga dahilan, sa mga pagbabawal, sa mga haka-haka, sa mga babala.
Kaya kong talikuran ang lahat at hindi na muling lumingon pa.

Kaya kong mag-paroo’t parito;magkalyo man ang mga paa ko kakatakbo.
Masigurado ko lang na mahihimlay ako sa piling mo.
Kaya kong tiisin ang init ng araw, ang bagsik ng ulan, ang peligro sa lansangan;
Basta ako ay uuwit’ uuwi sayo.
Pagka’t itong nararamdam ko ay sayo na.

Wala nang bawian.
Wala nang balikan.
Ikaw na lang ang dahilan.

Ang Huling Piyesa

Ikaw ang dahilan sa likod ng una kong piyesa,
Naalala ko,
Iyon yaong araw na unang beses tayong lumabas nang magkasama.
Naglalakad tayo sa mataong bangketa;
Nakatingin ako sa mga kamay nating magkahawak at nangingiti na parang tanga.

Nagtungo tayo sa isang perya,
Kumain ng kwek kwek,isaw,betamax at iba pa.
Tapos may panulak pang palamig na tig’lilima.
Sumakay tayo ng ferris wheel; sumasalubong ang malamig na hangin sa mga nakatawa nating mukha.

Sa sobrang saya ko nang araw na iyon,
Nakasulat ako ng tula,
At habang tumatagal,
Nadagdagan nang nadagdagan ang mga tula, ang mga tugma, ang mga katha.

Akala ko, iyon na.
Akala ko, permanente na yung saya,
Pero syempre, mapaglaro ang tadhana.
Hindi pa pala.

Nagsimula nang magbago ang lahat.
Lumawak nang lumawak ang mundong ginagalawan.
Ang mga tawanan ay napalitan ng sigawan,
Ang mga yakap ay napalitan ng mga malalamig na gabi.

Sinubukan kong ayusin,
Sinubukan kong lagyan ulit ng tugma,
Ayusin ang mga salita, lagyan ng ritmo ang bawat tula.
Sinubukan ko, pero wala.

Hindi ba natin pwede ibalik ang nakaraan?
Noong hindi pa komplikado ang ginagalawan nating mundo?
Noong sapat na sa atin ang ikaw at ako?
Noong mga panahong ikaw pa ang laman ng panulat ko.

Makikinig ako

Gustong gusto kong kausap ka;
Kahit kadalasan walang kwenta ang binibitiwan mong salita;
Kahit na paulit-ulit na ang kwentong napapakinggan;
Gusto kong kausap ka.

Kahit anong oras, paglalaanan kita,
Umaga, tanghali, gabi.
Alas dos ng umaga.
O kahit ilang minuto bago magsimula ang klase.

Gusto ko lang marinig ang boses mo;
Gusto kong malaman ang sanhi ng takot dyan sa puso mo;
Gusto kong malaman ang dahilan sa likod ng mga pagluha mo;
Gusto kong malaman kung ano ang mga bagay na nagbibigay ng ngiti sa labi mo.

Lahat ng tungkol sayo.
Makikinig ako.
At pangako,
Mamahalin ko ang bawat sulok ng pagkatao mo.

Daan Pauwi

Ilang araw ka na ring tumatakbo sa isip ko;
Kahit hindi ko gusto, palagi ka pa ring napapadpad dito.
Kaya siguro napagpasyahan ni tadhana na pag laruan ako;
At sinadya niyang pagtapuin muli tayo.

Nakita kita sa daan papauwi,

Hindi ko alam kung titigil ba ako sa paglalakad at iiba ng direksyon;
O magpapatuloy kahit na alam kong maaari kitang makasalubong.
At dahil nga sinabi ko sa sarili kong tapos na, wala na, matagal na;
Pinagpatuloy ko ang mabibigat na hakbang ng aking mga paa.
Sabi ko pa sarili ko, “Tangina mong gago ka, nakamove on na ako.”

Balak ko sanang lagpasan ka;
Magkunwari na hindi ka nakita.
Ngunit tinawag mo ang pangalan ko
At isang tawag mo lang, alam kong babalik at babalik ako sayo.

Nagkamali ako;

Alam kong isang tingin ko lang sa mga mata mo; talo na ako sa laban na hindi ko gustong ipanalo.
Alam kong isang yakap mo lang sa akin; tatanggapin kitang muli.
Alam kong isang halik mo lang sa akin; ay handa akong magpakatanga muli.
Alam kong pag tinanong mo kung pwede pa ba; ay mamahalin kita ulit; nang paulit ulit kahit pa masakit.

Alam ko. Alam na alam ko;
Kaya hindi ako humarap sayo nang tawagin mo ang pangalan ko;
Kahit pa nangangati na ang mga paa kong lumapit sayo;
Kahit pa nasasabik na akong makitang muli ang mukha mo;
Kahit pa gustong gusto kong marinig muli yung boses mo;
Kahit pa hinahanap hanap ko pa rin ang init ng palad mo sa palad ko;
Nanatili akong nakatayo,
Walang kibo.
Natatakot akong lumapit muli sayo dahil alam kong napaka imposible na ulit lumayo.

Kaya kahit masakit,
Kahit nag dadalawang isip;
Humakbang ako ng isa; ng dalawa; ng tatlo;
Hanggang sa hindi ko na mabilang.

Humakbang ako palayo sayo,
Nagbabakasakaling sa daang tinatahaak ngayon;
Ay makakasalubong ko na
Ang tunay na kaligayahan ko.