Takbo Para sa Paglimot

Ang paglimot ko sa iyo ay parang paligsahan sa pagtakbo. Oo sa pagtakbo. Yung paligsahan na kung sino ang unang makarating sa dulo ay ang syang mananalo. Mawawagi ng medalya, at nakangiting haharap sa mga tao.

Noong una, nakikipagsabayan pa ako sa mga katulad kong minalas sa larangan ng nakakatangang pag-ibig. Pero di kalaunan ay nakaramdam ako ng pagod, iyong pakiramdam na parang magkakalaskalas ang mga buto ko makatakbo lang palayo sa mga alaala mo. Hindi ko na rin alam kung pawis lang ba o luha na ang tumutulo sa mukha ko. O kung parehas na ba kasi minsan hindi ko na alam ang pinagkaiba ng mga ito. Ito iyong klase ng pagod na nakakapagod kasi parang milya milya na ang aking itinakbo ngunit bigo pa rin akong matanaw ang dulo.

Nakakapagod, kaya tumigil ako, hinayaan kong lumipas ang panahon, baka sakaling sapat na ang oras na ginugol ko para maghilom ang mga sugat na iniwan mo. Baka maaaring hindi na ako tumakbo. Baka maaaring manatili na lang ako dito na wala nang nararamdaman na kahit ano. Baka maaaring ako na lang ang tumupad sa mga sumpaan nating dapat ay tayo. Akala ko pwedeng ganoon, akala ko maaari akong mamuhay sa nakaraan. Akala ko pwede ko pang pulutin ang mga piraso ng kahapon at hawakan ang mga ito nang mahigpit at hindi nasusugatan. Akala ko maaari akong mabuhay sa isang sulok ng natitirang pundasyon ng ating mga pangarap.

Ngunit hindi pala, mas mahapdi palang manatili sa isang lugar kung saan araw araw kong hinihiling na sana ay masilayan ko ulit ang mga ngiti mo, marinig ang nakakahawang tawa mo. Yung sa bawat paggalaw ko, nakikita ko ang anino mo. Mas mahapdi pa lang manatili sa lugar na minsang naging tahanan mo. Mas mahapdi pa lang manatili sa lugar na puno ng mga alaala mo.

Kaya masakit man sa akin, ay inabandona ko ang mga piraso mo kasama ng pag asang unti unti rin itong magiging abo. Nagsimula akong maglakad at paunti unting tumakbo. Hinahanap ko ang mga kasabayan ko noon, ngunit ni anino ng mga ito ay hindi ko na makita. Napakamot ako sa ulo sa pagkaiyamot. Tangina, napagiwanan na ako. Malamang ay nasa dulo na ang mga iyon. Siguro’y nakikipagpatintero na muli kay tadhana o baka naman nagsisimula na muling maging maligaya. Kung hindi siguro ako tumigil ay naroroon na rin ako. Paano ba kasi tuluyang tumalikod nang hindi na muling lumilingon? Paano ba manalo laban sa’yo? Kaya pakiusap, h’wag mo na akong hilahin muli pabalik sa kahapon na pinaka ingatan ko. Huli na ‘to.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s