Mapaglarong Mundo

Masyadong mapaglaro ang ikot ng mundo,
Mula pagkabata, ipinagkait na nito sa akin lahat ng luho.
Pero ayos lang, dahil wala naman akong hiniling na makuha, maliban na lang noong dumating ka.
Gabi-gabi kong inaantay ang pagbulusok ng mga bulalakaw sa langit,
Umaasang sana, dinggin ng kalawakan ang nag-iisa kong nais.
Ngunit hindi.
Pati ikaw, na kaisa-isang bagay na aking hiniling ay ipinagdamot nito sa akin.

Habang mabilis akong humahakbang kasalungat ng pag-ikot nito;
Ay sya rin namang pagtutulak nya sa’yo palayo sa piling ko.
Para bang lagi nitong sinasabi na, “Hanggang dito ka lang sa epicenter ko.
Di mo na sya pwedeng sundan sa kabilang parte ng mundo”.

May mga pagkakataon naman na hinahayaan nitong makalapit sa’yo ng mga isang metro,
Ngunit, titisurin ako nito,
Masusugatan ang mga tuhod sa mga bato,
Tsaka sasabihing, “Tumayo ka na dyan, nakalayo na naman sya oh.”

Nakakapagod na minsan,
Tumatagaktak na ang pawis,
Gabi-gabing na ang pagtanggis,
Pudpod na ang swelas ng tsinelas,

Pero ang layo mo pa din.

Pwede bang magpahinga ka naman?
Tumigil sa paglalakad kahit minsan?
Pwede bang huwag kang makinig sa sinasabi ng iba?
Alam kong tarantado ang mundo,
Medyo nakakapagod na ring makipaglaro dito,
Medyo nakahahapo.

Ngunit susubukan ko pa rin,
Sana ikaw rin.
Patunayan natin sa mundo na wala itong kinalaman sa “tayo”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s