Ang Huling Piyesa

Ikaw ang dahilan sa likod ng una kong piyesa,
Naalala ko,
Iyon yaong araw na unang beses tayong lumabas nang magkasama.
Naglalakad tayo sa mataong bangketa;
Nakatingin ako sa mga kamay nating magkahawak at nangingiti na parang tanga.

Nagtungo tayo sa isang perya,
Kumain ng kwek kwek,isaw,betamax at iba pa.
Tapos may panulak pang palamig na tig’lilima.
Sumakay tayo ng ferris wheel; sumasalubong ang malamig na hangin sa mga nakatawa nating mukha.

Sa sobrang saya ko nang araw na iyon,
Nakasulat ako ng tula,
At habang tumatagal,
Nadagdagan nang nadagdagan ang mga tula, ang mga tugma, ang mga katha.

Akala ko, iyon na.
Akala ko, permanente na yung saya,
Pero syempre, mapaglaro ang tadhana.
Hindi pa pala.

Nagsimula nang magbago ang lahat.
Lumawak nang lumawak ang mundong ginagalawan.
Ang mga tawanan ay napalitan ng sigawan,
Ang mga yakap ay napalitan ng mga malalamig na gabi.

Sinubukan kong ayusin,
Sinubukan kong lagyan ulit ng tugma,
Ayusin ang mga salita, lagyan ng ritmo ang bawat tula.
Sinubukan ko, pero wala.

Hindi ba natin pwede ibalik ang nakaraan?
Noong hindi pa komplikado ang ginagalawan nating mundo?
Noong sapat na sa atin ang ikaw at ako?
Noong mga panahong ikaw pa ang laman ng panulat ko.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s